Hallo iedereen!

Hier is weer een nieuw verhaal over onze belevenissen op Bali. Het werd ook wel weer tijd gezien het feit dat ons laatste verhaal alweer 9 dagen oud is, we kregen ook te horen van sommige lezers ‘zeg wanneer komt er weer eens een wat nieuws op jullie site' Deze keer geen Rogier die het toetsenbord ter hand neemt maar Ivo, een beetje afwisseling is wel leuk en we merkten dat het laatste verhaal toch wat minder populair was dan de andere verhalen, ik verloor dus een klein beetje het vertrouwen in het journalistieke talent van Rogier maar als je zelf nog niks geschreven hebt mag je natuurlijk weinig klagen vandaar dat ik het nu schrijf. Een andere motivatie is het spreekwoord ‘ verandering van schrijver doet lezen' we hopen dan ook dat onze site weer als vanouds bekeken/gelezen wordt.

We zijn nu aardig gewend in Bali, ook aan het verkeer! Hoe dat hier gaat is niet voor te stellen als je het zelf niet gezien/meegemaakt hebt. Alles gaat kris kras door elkaar en de toeter word om de seconde beroerd. Is het niet om aan te geven, ga aan de kant dan, is het wel om te zeggen, pas op ik zit naast/achter je. Regels lijken hier niet te zijn er wordt links en rechts ingehaald en als er een tegenligger aankomt wordt er evengoed nog ingehaald, dan moet hij maar aan de kant gaan! Veelal is het scooters wat hier rond rijdt en daar wordt ook van alles mee vervoerd, het zijn de bestelbusjes van Nederland! Wat ook de normaalste zaak is, om met de hele familie op één scooter rond te toeren. Zo heb ik een scooter met daarop 5 personen gezien. Niets is hier onmogelijk!

Inmiddels hebben we ook weer leuke dingen meegemaakt dus inspiratie genoeg, maar we beginnen waar we gebleven waar in Kuta op Bali. We genieten optimaal van de service die ons appartement bied, de kipsaté en de milkshakes smaken prima! En ook wordt er zo af en toe een live wedstrijd uit de premier league gekeken. Het zwembad en de tafeltennis tafel bieden ook het nodige vertier. Ondertussen is het maandag de 22^ste Rogier komt de kamer binnengekomen en wat zie ik een buik zo rood als een kreeft. Is ie bij het zwembad gaan liggen zonder zich in te smeren en ja dat is de goden verzoeken, wat gebeurt er Rogier valt in slaap met als gevolg.... Ondertussen hebben we besloten s'middags naar Kuta beach te gaan. Wij daar aangekomen eerst nog even wat zonnebrand gekocht en wat gegeten, wij naar het strand en ook daar wordt je weer lastig gevallen door de locals ze willen je van alles en nog wat aansmeren, wij nog steeds vriendelijk, no thnx, we smeren onszelf in en nemen een lekkere duik in de Indische oceaan, het water is mooi op temperatuur, en natuurlijk leuke golven. Na een half uur vinden we het wel mooi geweest en zoeken we onze handdoeken op. Rogier besluit maar op z'n buik te gaan liggen, en wederom tart ie het lot door zich niet goed in te smeren op z'n rug. Jullie kunnen het wel raden aan het eind van de dag was Rogier zo rood als een kreeft. Hij merkt op ‘vroeger verbrande ik nooit' tja de Balinese zon is net wat sterker dan aan de franse rivièra! Ook in Kuta hebben we weer een top restaurant gevonden een alleraardigste bediening, goed eten en overheerlijke cocktails voor ons ook niet geheel onbelangrijk. We zijn er dan ook elke avond te vinden en omdat we inmiddels vaste klanten zijn krijgen we 10% korting, wat wil je nog meer?! Voor de rest doen we in Kuta niet zo veel het is meer lekker luieren, wat ons dan ook goed bevalt. We hebben één avond nog van het nachtleven geproefd maar dat is ons allebei niet echt bevallen. We hebben natuurlijk ook het monument gezien dat is geplaatst naar de aanslagen op Bali in 2002. Op de laaste dag in Kuta besluit ik nog dat ik wel wil jetskiën, zo gezegd zo gedaan . Vanwege zijn nog steeds rode huid besluit Rogier wel mee te gaan maar niet te gaan jetskiën komt mij wel goed uit kan hij mooi de camera bedienen, die rol vervult hij dan ook met verve! Onze laatste nacht in villa Diana worden we nog overgeplaatst naar een villa met een eigen zwembad i.v.m. dat onze kamer overgeboekt was, je hoort ons niet klagen!

Donderdagmiddag worden we opgehaald door een chauffeur die ons naar Agung Raka in Ubud zal brengen, we resideren daar vier nachten. Bij aankomst is het ziet het er anders dan we hadden verwacht dat kwam mede doordat ze aan het bouwen waren en her en der wat bouwmaterialen lagen. De staf zelf was wel vriendelijk, na het inchecken werden we naar ons huisje gebracht. Daar aangekomen voldeed het toch niet helemaal aan de verwachtingen, het was erg klein en heel onlogisch ingedeeld. Als je het huisje binnenstapte stond je gelijk in de badkamer die de hele beneden verdieping in beslag nam. Met een trap ging je naar de slaapkamer die dan weer erg klein was. Ook was het niet echt schoon, het huisje was immers half open aan de achterkant. We hebben het er twee nachten uitgehouden en zijn toen overgestapt naar een standaard villa die groter, schoner en een internetverbinding had en dat voor dezelfde prijs. Verder hebben we in Ubud ook weinig gedaan lekker bij het zwembad liggen en twee maal per dag uit eten. Want ook in Ubud hadden we weer een top restaurant gevonden. Nog beter eten en nog vriendelijker personeel, de laatste avond werden we zelf onthaalt als special guests! Dan komt het hoogtepunt tot nu toe van ons verblijf in Bali: het apenbos! Het ligt gelukkig op loopafstand van ons appartement, wij daarheen gestapt een kaartje en wat bananen gekocht en stappen het bos in. De eerste apen komen als naar ons toe vanwege de bananen en zo gauw als ik er één een banaan geef word ik gelijk omringd door tien apen, één grote gezellige en vooral gierige boel. Rogier heeft ondertussen ook al kennis gemaakt met de aapjes, terwijl hij een foto van mij maakt wordt hij van achter besprongen door een aap, hij schrok zich het leplazurus, dit leidt tot grote hilariteit bij mij. We lopen verder en een man biedt aan om ons rond te leiden door het bos, hij haalt nog even een zak lychee's voor ons en we vervolgen onze weg. De apen zijn wel vrij agressief, als je ze niks geeft dan willen ze nog wel eens bijten, dat heb ik dan ook ondervonden. We komen in een apentempel terecht, en daar krijg ik het voor mekaar dat een aapje op mij gaat zitten om z'n lychee op te eten. We lopen de tempel weer uit en Rogier probeert hetzelfde, het lukt hem ook, maar de aap voelt zich zo op z'n gemak dat hij alles maar de vrije loop laat, gevolg... Rogier z'n rug dient als toiletpot wederom tot grote hilariteit bij mij en de gids! Rogier zichtbaar minder blij vraagt naar een kraan om zich een beetje af te spoelen. Na dat afgehandeld te hebben lopen we richting een soort van begraafplaats voor de arme mensen, er zijn twee plekken waar ze gecremeerd worden en vervolgens wordt de urn met as begraven. Het zijn enkele tientallen graven en de aapjes spelen en dansen er vrolijk op. Na nog wat foto's vinden we het wel best en lopen we weer terug naar het appartement voor een verfrissende duik, want na tien meter lopen zweet je al peentjes! Maandagmiddag werden we opgehaald door een chauffeur van Sawah Lovina onze residentie voor de aankomende 7 dagen. Een reis van ongeveer 100 km maar door de erbarmelijke staat van de wegen en de vele bergen die je door moet doen we er toch 2,5 uur over. Overigens is het wel een relaxte rit en de chauffeur doet z'n werk naar behoren! Onderweg begint het te hozen, en al snel zien we het eerste slachttoffer een brommer met daarop vader, moeder en twee kinderen zijn onderuit gegaan, zo goed als ik het kon zien was het alleen materiële schade, maar schrikken doe je toch wel even. Onder tussen zijn we aangekomen bij het paradijsje van Walter en Wina, het ziet er goed uit een mooie, grote en schone kamer en ook het zwembad is perfect. Het is hier wel een Nederlandse enclave, maar zoals het er naar uit ziet wel aardige gasten allemaal. Wij gaan nu genieten van de kookkunsten van Wina!

We hebben natuurlijk wel foto's gemaakt, maar het lukt niet om op onze mijnalbums.nl in te loggen! Die foto's houden jullie dus nog te goed!

Groetjes

Ivo & Rogier